ارتباط خشم و رفتار تیپ A با بیماری های قلبی عروقی

مفهوم خشم به عنوان یک عامل خطر برای بیماری های قلبی- عروقی از این ایده سرچشمه گرفته است که الگوهای رفتاری ویژه ای در میان بیماران قلبی رایج‌تر است. در پایان سده ی نوزدهم میلادی، سر ویلیام اوسلر (۱۸۹۲)، که پدر پزشکی مدرن به شمار می‌رفت، دریافت که ویژگی‌های خاصی در بیماران دچار بیماری های قلبی بیشتر دیده می شود. وی متوجه شد که در هنگام بروز نگرانی و فشارهای زندگی ماشینی، تباهی و افت شریانی نه تنها بسیار رایج است، بلکه در سنین نسبتاً پایین نیز پدید می آید. از این رو ، به این باور رسید که تجربه فشار های بالای زندگی و عادت به کار کردن با حداکثر ظرفیت، مسئول بیماری های عروقی از جمله عروق کرونرهستند.

تاریخچه بررسی ارتباط خشم و رفتار تیپ A با بیماری های قلبی

در سالهای میانی سده بیستم، رفتار های زمینه ساز بیماری عروق کرونر( نوع A )توسط فریدمن و روزنمن تعریف شد. ویژگی‌های معمول رفتار تیپ A شامل رقابت‌جویی، انگیزه یا تلاش بیش از اندازه برای پیشرفت، افزایش حس فوریت زمانی، پرخاشگری بیشتر، جاه‌طلبی، تمرکز و هوشیاری شدید بود. توصیف بیشترویژگی های رفتاری این تیپ شامل احساس کمبود وقت، مشغولیت ذهنی بیش از اندازه با کار، کار طاقت‌فرسا، ناخشنودی از میزان کارکرد، غذا خوردن با عجله، نیاز شدید به برتری، ناراحتی و بی قراری در هنگام انتظار، سخت‌کوشی و رقابت، ریاست‌طلبی یا سلطه‌گری بود. با این حال، یافته های متناقضی در تأیید و رد «فرضیه تیپ A» به عنوان یک عامل خطر واقعی برای بیماری قلبی وجود داشت. با پژوهش های بیشتر، عقده خشم-کینه ورزی به عنوان «عنصر سمی» شناسایی شد. بر پایه آزمون های شخصیتی و مصاحبه ساختاریافته، افراد دارای این ویژگی ها، آمادگی دچار شدن به پرخاشگری، خشم معطوف به بیرون، رقابت‌جویی، واکنش های شدید انفجاری و تحریک‌پذیری در صف‌های انتظار را داشتند. یک مقیاس پرخاشگری به عنوان بخشی از پرسشنامه شخصیت چندوجهی مینه سوتا ( MMPI) ساخته شد و شامل ویژگی‌هایی مانند بدبینی، احساسات خشمگینانه و پاسخ پرخاشگرانه به تحریک بود. بررسی های انجام شده در چند دهه گذشته بر پدیده خشم [به عنوان عامل خطر بالقوه مهم] برای بیماری های قلبی- عروقی متمرکز شده است.

پژوهش های همه گیر شناسی

اجزای شناخته شده خشم شامل خشم بیرونی (ابراز کردن، کینه توزی غیر روان‌رنجورانه) و خشم درونی (سرکوب کردن، کینه ورزی روان‌رنجورانه) است. اگرچه بررسی های انجام شده، یافته های متفاوتی را گزارش کرده ‌اند، اما خشم درونی یا سرکوب خشم، به عنوان پیش‌بینی‌کننده اصلی خطر بیماری های عروق کرونر قلب، شناخته شده است. سایر ابزارهای اندازه‌گیری پرکاربرد برای خشم و خصومت شامل پرسشنامه خشم چند بعدی اسپیلبرگر، مقیاس خشم فرامینگهام و زیرمقیاس‌های سایر آزمون‌های شخصیتی است. بررسی های مقطعی نشان داده‌اند که دوره‌های خشم ممکن است حملات قلبی را تحریک کنند و خطر گرفتگی ماهیچه قلب تنها در 2 ساعت اول پس از طغیان خشم افزایش می یابد. همچنین تأثیر زیانبار استرس روانی یا خشم را بر پاسخ‌های فیزیولوژیکی قلبی - عروقی، مانند افزایش فشار خون و تپش قلب، کاهش عملکرد قلب و انقباض عروق کرونر نشان داده‌اند. در بسیاری از پژوهش های آینده‌نگر گزارش شده است که خشم یا کینه توزی افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی بعدی را در پی دارد، به ویژه با بروز بیماری عروق کرونر قلب، فشار خون بالا و سکته مغزی همراه است.

یک گزارش نشان داد خشمی که در جمعیت‌های جوان‌تر تجربه می‌شود، ممکن است خطر ابتلا به بیماری قلبی زودرس را افزایش دهد. بررسی های انجام شده تا کنون بر این باور بوده اند که خشم یک ویژگی است که در طول زمان ثابت می‌ماند و به طور یکنواخت در دوره پیگیری بر بروز بیماری قلبی تأثیر می‌گذارد. با این حال، رفتار انسان می‌تواند در طول زمان تغییر کند، و بنابراین ممکن است تجربه یا ابراز خشم در یک فرد شکل های گوناگونی داشته باشد. بیشتر پژوهش ها تنها توانسته‌اند خشم را در دوره های زمانی محدود ارزیابی کنند و انجام بررسی های بیشتر برای ارزیابی اثر مزمن این احساس بالقوه قابل کنترل، ضروری است.

سازو کار های زیست شناختی احتمالی

با آنکه ساز و کار دقیقی که بروز بیماری های قلبی- عروقی را پس از تجربه خشم سبب می شود، هنوز به خوبی شناخته نشده است، اما خشم می تواند در ایجاد آتروژنز (atherogenesis) زمینه‌ای و همچنین در ایجاد رویدادهای بالینی نقش داشته باشد. خشم، واکنش‌پذیری قلبی- عروقی را افزایش می‌دهد که با افزایش سطح کاتکولامین‌، تپش قلب و فشار خون آشکار می‌شود. در بررسی های انجام شده، سطوح بالای خشم، باعث تنگ شدن عروق کرونر شده است و نشان می‌دهد که ممکن است رگ‌های خونی بیماران مبتلا به بیماری های زمینه‌ای نسبت به خشم واکنش‌پذیرتر باشند. در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر پایدار، یادآوری خشم، عملکرد قلب (کم شدن تخلیه بطن چپ و برون‌ده قلبی) را کاهش داده، اما فشار خون دیاستولیک و مقاومت عروق محیطی را افزایش داده است، که بیشتر از اثرات ورزش یا سایر عوامل استرس‌زای روانی است. افزون بر این، خشم ممکن است آسیب‌پذیری در برابر آریتمی‌های بطنی را افزایش دهد، که می‌تواند به مرگ ناگهانی بیانجامد. افراد عصبانی همچنین با واکنش‌پذیری پلاکت‌ها و تجمع بیش از اندازه آنها روبرو شده‌اند، می دانیم که پلاکت‌ها، سلول‌های خونی هستند که معمولاً در ایجاد حملات قلبی نقش دارند.

مدیریت خشم

از سال های میانی دهه 1970، شیوه های گوناگون مدیریت استرس به عنوان بخشی از برنامه‌های رفتاری- درمانی برای درمان خشم و پرخاشگری، و در سال‌های نخست، الگوی رفتاری نوع A بکار برده شده‌اند. بررسی برنامه‌های توانبخشی قلبی رسمی و تمرین های ورزشی نشان داده‌اند که ظرفیت ورزشی، سطح کلسترول پلاسما، چاقی، بیماری‌های مهم و مرگ و میر را بهبود می‌بخشند و می‌توانند پرخاشگری یا رفتار خشمگینانه را کاهش دهند. پژوهش های اجتماعی در جمعیت سالمندان نشان داده‌اند که تلاش‌های پیشگیری ثانویه برای کاهش استرس و خشم به کاهش بروز رویدادهای ایسکمیک پی در پی شده است. اینکه آیا دانش در مورد خشم می‌تواند به راهبرد ‌های پیشگیری اولیه مؤثر تبدیل شود، یا خیر باید مشخص شود.