انسان‌ انگاری چیست

چرا اسباب‌بازی‌ها را نجات می‌دهیم، به مکعب‌ها می‌چسبیم و عاشق چمدان‌ها می‌شویم.

یک روز صبح در اواخر دهه ۱۹۹۰، در خیابان‌های دروگدا، ایرلند قدم می‌زدم. کوچه‌ها پر از زباله بود. در میان زباله‌ها، یک میمون عروسکی کوچک را دیدم. فرصتی نداشتم؛ باید با عجله خود را به قطار دوبلین می رساندم، اما بقیه روز را به فکر این میمون بودم. چشمان کوچک و پلاستیکی‌اش هنگام عبور از کنارم به من خیره شده بود و از اینکه آن را در میان زباله‌های خیابان رها کرده بودم، ناراحت بودم.

تا عصر آن روز به دروگدا برگشتم، احساسی مرا فرا گرفت که باید میمون کوچک را نجات دهم. او را دقیقاً همان جایی که آخرین بار دیده بودم، پیدا کردم. هیچ‌کس زحمت بلند کردنش را به خود نداده بود، که باعث شد دلم برایش بیشتر بسوزد. او را به خانه نزد همسرم آوردم و آنچه را که برایم روی داده بود، برایش باز گو کردم، که اصلاً او را دچار شگفتی نکرد. من به خاطر علاقه‌ام به عروسک‌های پولیشی شناخته شده‌ام. میمون را شستیم و مثل روز اولش به نظر می‌رسید. به او لقب میمون رخت‌شویخانه دادیم و افتخار نشستن روی قفسه بالای ماشین لباسشویی ما را پیدا کرد.

من دچار مشکلات روانشناختی نیستم. می‌دانم که این میمون تنها یک مشت پارچه و پلاستیک است و هیچ ظرفیتی برای احساس غم به دلیل رها شدن در خیابان ندارد. و می‌دانم که حس همدلی هنگامی که برای نخستین بار آن را دیدم در سینه‌ام موج می‌زد، این احساس را سازو کارهای روانشناختی در مغزم ایجاد کرده بودند که گاهی یک واکنش انسان‌انگارانه غیرمنطقی ایجاد می‌کند. من این را می‌دانم. من این را در سطح حرفه‌ای می‌دانم، به خاطر گریه کردن با صدای بلند. و با این حال، من هنوز با آن تکه کوچک پارچه و پلاستیک با ملایمت رفتار می‌کردم. پس اینجا چه اتفاقی رخ می دهد؟

میمون رختشویخانه در من یک واکنش همدلانه ایجاد می‌کرد که باعث می‌شد طوری رفتار کنم که انگار افکار و احساساتی دارد، یک زندگی ذهنی درونی که باید به آن پاسخ دهم. نمی‌خواستم او غمگین باشد، بنابراین او را به خانه بردم. روشن است که این محرک‌ها زیر سطح هوشیاری اتفاق می‌افتادند؛ من برای رسیدن به این موقعیت دیوانه‌وار، استدلالی نکرده بودم. حتی هنگامی که آگاهانه در مورد غیرمنطقی بودن این احساسات فکر می‌کردم، هنوز به نظر می‌رسید که نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم که آنها را احساس نکنم. من میمون رختشویخانه را انسان‌انگارانه کرده بودم.

یک غریزه غیرمنطقی و جهانی

چشم‌ها آینه‌ی بی‌روح هستند

مکعب همراه

شماره انسانی

جنبه منفی انسان‌انگاری